Opmerking
De boekvoorstelling, de signeersessie in de Standaard Boekhandel, de feestdagen en de eerste weken van het nieuwe jaar zijn nu achter de rug. Tijd voor een terugblik op mijn eerste anderhalve maand als auteur.
En daar lig je dan, murw van de feestdagen, vermoeid van de stress en vooral vanaf heden ook in de off- en online boekenrekken van bibliotheken en winkels. Soms prik ik even in mijn arm om zeker te zijn dat ik niet droom. Want een droom was het, het traject dat ik aflegde samen met Johan Vergote van Uitgeverij Bibliodroom. Wat begon met een aarzelende kennismaking (Johan: "Nee, Piet ik denk er niet aan om fictie uit te geven") bij een doordeweekse lasagna in een Tieltse mainstream tearoom, mondde uit in een boekvoorstelling op de scène van cultuurcentrum De Schakel in Waregem. Meer dan 200 mensen woonden de atypische voorstelling bij en lachten en werden nog nieuwsgieriger naar de avonturen van Christine Ponnet en kochten mijn debuut.  En of ik uitgever Johan uit zijn comfortzone haalde!

Gezien, op de acht proeflezers na, eerst nog niemand 'Waarvan akte' gelezen had, vielen mij in het begin alleen reacties vol ongeloof, verrassing en bewondering te beurt. Enkele kennissen staken niet onder stoelen of banken dat ze ook wel die droom koesterden en dat ik het toch maar gedaan had. Na drie jaar in alle stilte en in het grootste geheim schrijven begon het tot me door te dringen: ik schreef een boek en nu was ik een echte auteur. Soms gluur ik nog even ongelovig op bladzijde twee en ja hoor, het staat er zwart op vuilwit gedrukt, mijn eerste en eigen ISBN-nummer.

Een kleine week na de boekvoorstelling in De Schakelse schouwburg stond mij alweer een unieke ervaring te wachten: een heuse signeersessie in de Standaard Boekhandel van Waregem. Het was de Antwerpse Boekenbeurs niet en ik verdronk ook niet tussen de kookboeken en gearriveerde schrijvers, maar ik kan je verzekeren dat het iets met je doet. Mensen die een boek komen kopen en in hun nopjes zijn met een persoonlijke opdracht. Het leven van een schrijver! Johan die langskomt en met pretoogjes in mijn oor fluistert:
"Hiervoor heb je het gedaan Piet, geniet ervan".
Na een paar weken beginnen de eerste lezers klaar te zijn met de literaire thriller en de reacties (lees er hier enkele) blijven niet uit. Ze verschijnen op Facebook als korte euforische berichten, ik krijg Messenger-chats, sommigen sturen me een e-mail met een lange bespreking als bijlage. Anderen stoppen me enkele handgeschreven vellen commentaar toe of bellen me op voor een persoonlijke toelichting. MACHTIG. Kritisch, dat wel, maar door de band genomen héél positief. Het wordt me een beetje te machtig.
"Wat een taal, wat een stijl, wat een zinsbouw, wat een woordenschat, ... wat een verhaal!"
Eén van de vele ervaringen die me in dit schrijftraject overkwam, is de vaststelling hoe divers het lezerspubliek wel is. De één moet de hele tijd attent blijven en noteert tijdstippen, plaatsen en namen van personages, en hoe die aan elkaar gelinkt zijn. De ander klieft door het boek als was het zachte boter. De één ziet het plot aankomen en de ander vindt het spannend tot op de laatste bladzijde. De één vindt het een verpozing om eens een boek te lezen dat niet te zwaar op de maag ligt en de ander vindt het een verademing om geconfronteerd te worden met tot dan toe onbekend woordgebruik.
"Sommige woorden ken ik helemaal niet. Lang geleden dat ik bij een boek op zoek moest gaan naar woordverklaringen."
Vorige week zijn we samen nog iets gaan eten, Johan, mijn echtgenote en ik. Johan had ons uitgenodigd in Het Notarishuys in Diksmuide, of all places, om ons debuut te vieren. Het was warm, leuk en lekker. Het mocht deze keer wat meer zijn dan een lasagna. En we keuvelden over wat ons overkomen was, 'een fictieboek, begod'!

Voeg opmerking toe

Email again:
googlebd82e212d4349baf.html